บทที่ 3 ฉันจะเป็นรองกัปตัน

บทที่ 3 ฉันจะเป็นรองกัปตัน

"โอ๊ย เจ็บๆๆ!"

เซียวหลิงรู้สึกเหมือนจุดเหรินจงของตัวเองถูกเข็มทิ่มแทง ความเจ็บปวดทำให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลืมตาขึ้นมา

"หืม?" เซียวหลิงมองเพดานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความสับสน

ที่นี่ที่ไหนกัน?

ส่วนโคบี้ที่อยู่ข้างๆ ก็สะดุ้งตกใจที่เซียวหลิงฟื้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"นะ...นายฟื้นแล้วเหรอ?"

เซียวหลิงได้ยินเสียงจึงหันหน้าไปมอง ก็เห็นโคบี้ที่ทำสีหน้าพิลึกอยู่

เขาพยักหน้า จากนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นพลางลูบจุดเหรินจงที่ยังคงปวดตุบๆ แล้วก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"ขอบใจนายมากนะ โคบี้"