บทที่ 1 เชลส์ทาวน์

บทที่ 1 เชลส์ทาวน์

"เฮ้ย แกยังทนไหวอยู่ไหมเนี่ย!"

แดดแผดเผาร้อนระอุ ราวกับจะแผดเผาน้ำทุกหยดบนผืนปฐพีให้ระเหยเหือดแห้งไปจนหมด

ทว่าในลานประหารของฐานทัพเรือยามนี้ มีชายหนุ่มสองคนถูกมัดติดอยู่กับเสาไม้

ชายผมเขียวที่โพกผ้าโพกหัวสีเขียวคนหนึ่ง กำลังตะโกนร้องเรียกชายข้างกายที่สลบไสลจวนเจียนจะหมดสติ

ตอนนั้นเอง ชายอีกคนพลันได้ยินเสียง จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันไปมองชายผมเขียวแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนล้า "วางใจเถอะ ลูกพี่โซโล ผมยังไหว!"

จากนั้นเขาก็คอตกก้มหน้าลงอีกครั้ง ราวกับหมดสติไปแล้ว

เมื่อได้ยินคำตอบ ชายผมเขียวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หน้าขาวรูปงามหยดย้อยจนแทบไม่เหมือนผู้ชายตรงหน้านี้ จะทนมาได้นานขนาดนี้ แต่ก็โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไร

ทว่าในใจของชายหนุ่มรูปงามยามนี้กลับซับซ้อนอย่างยิ่ง