เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98 ออกลาดตระเวนกลางหิมะ ผู้ชิงตำแหน่งหัวหน้าสุสาน
อูฉางอันนั่งเย็บผ้าอยู่หน้าเตา เถาชุนถือธนูและลูกศรยิงนกอยู่นอกบ้าน หากเทียบกับก่อนเข้าฤดูหนาวที่ยิงร้อยครั้งไม่ถูกสักครั้ง ตอนนี้ความแม่นของนางพัฒนาขึ้นมาก นกที่เกาะอยู่บนกำแพงหรือสันหลังคา หากเล็งดี ๆ นางยิงสิบครั้งจะถูกสักห้าหกครั้ง ส่วนนกที่กำลังบิน นางยังคงจับจังหวะระหว่างความเร็วในการบินของนกกับการปล่อยลูกศรอยู่ บางครั้งฟลุกยิงตกมาสักตัว แต่ส่วนใหญ่ก็ทำได้แค่ยิงขนนกให้ร่วง
ป้าเหนียนก็กำลังยิงนกอยู่เช่นกัน สายตานางไม่ดี ลมพัดทีไรก็ทำให้น้ำตาไหล พอเช็ดน้ำตาอีกครั้ง นางเห็นคนสองคนเดินเข้ามาในลานฝึกยุทธ์ จึงเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง พอจำได้ว่าเป็นใครก็เก็บธนูกลับเข้าบ้าน
ไม่นานนักก็มีเสียงสุนัขเห่าดังขึ้นนอกบ้าน พี่สะใภ้รองสกุลหูเปิดประตูออกมาดู แล้วไปเคาะประตูอีกบาน “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านป้ามาแล้ว”
“ป้าคนไหน?” พี่สะใภ้ใหญ่หูเปิดประตู พอเห็นคนที่มา รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป เมื่อพี่สะใภ้รองกลับเข้าบ้านแล้ว นางจึงต้องออกมาต้อนรับเอง “ป้ากุ้ยฮวา พี่สะใภ้จ่าวฮวา หิมะตกหนักขนาดนี้ พวกเจ้ามาทำไม?”