เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 เชือดหมูฆ่าแกะ กินข้าวหม้อใหญ่กลางหิมะ
พูดคุยกันได้ครู่หนึ่ง หิมะข้างนอกก็ตกหนักขึ้น โปรยปรายไม่หยุด พอเปิดประตูออกไป ทัศนวิสัยที่มองไกลก็ถูกบดบังไปหมด
“วันนี้บ้านเจ้ามีงานต้องทำไหม? มากินข้าวกลางวันที่บ้านเราเถอะ วันนี้เราจะเชือดไก่ ต้มหม้อใหญ่สักหม้อก็สะดวกดี” อูฉางอันรั้งแขกไว้
เฉินชิงอวิ๋นโบกมือ เขาหยิบเสื้อหนังแกะมาสวมแล้วพูดว่า “วันนี้บ้านข้าก็ยุ่งกับการเชือดไก่เหมือนกัน ข้าออกมาหาเจ้าตอนเสวี่ยเหนียงกำลังต้มน้ำ รีบไปก่อนละ”
เถาชุนไปหยิบเครื่องปรุงหม้อไฟสามก้อนจากยุ้งฉางแล้วยื่นให้เขา “หน้าหนาวกินเผ็ดหน่อยจะได้อุ่น เจ้าเอากลับไปบ้าง”
เฉินชิงอวิ๋นยิ้ม อันที่จริงเขาแบ่งเครื่องปรุงหม้อไฟที่เถาชุนเอาไปแลกเสบียงมาไว้ห้าจินแล้ว แต่ของแบบนี้เขาไม่เคยรู้สึกว่ามีมากเกินไป จึงรับไปทั้งที่มือเดียวแล้วออกจากบ้าน
เขาไปแล้ว อูฉางอันกับคนอื่น ๆ ก็ทำงานก่อนหน้าต่อ จากไก่สามสิบห้าตัว พวกเขาเลือกแม่ไก่อายุน้อยสี่ตัวกับไก่ตัวผู้หงอนใหญ่ตัวโตหนึ่งตัวขังไว้ในคอกวัวเลี้ยงต่อ ส่วนไก่ที่เหลืออีกสามสิบตัวล้วนเชือดหมดแล้ว เลือดไก่ก็รองใส่ชามไว้ ไม่มีอะไรเสียเปล่า
ลวกไก่ถอนขนแล้วนำไปผ่านน้ำเย็นหนึ่งครั้ง สุดท้ายเอากลับลงน้ำร้อนลวกอีกหน ตอนที่ยังอุ่น ๆ ก็ลงมือถอนขน แค่สามห้าครั้ง ขนตรงส่วนอื่นก็หลุดหมด เหลือเพียงคอไก่กับปีกไก่ เพราะหลังลวกไก่แล้วนำไปผ่านน้ำเย็น หนังไก่จึงไม่ฉีกแม้จะถอนขนอย่างไรก็แล้วแต่