เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครั้นรอจนเจี่ยจิ่งเล่าจบ แววตาคู่งามของเป่าไช่ก็ทอประกายระลอกคลื่น บนดวงหน้าผุดผ่องดั่งหยกขาวปรากฏแววประหลาดใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
"พี่ชายกล่าวว่า วันนี้กองกำลังที่เหลือของลัทธิบัวขาวที่สวีโจวได้เปิดประตูเมืองยอมจำนน ยึดจงตูคืนมาได้แล้วหรือเจ้าคะ"
เจี่ยจิ่งพยักหน้า
"ถูกต้องแล้ว! กองกำลังที่เหลือของลัทธิบัวขาวปักหลักเฝ้าเมืองโดดเดี่ยว ภายนอกไร้กองหนุน ภายในไร้เสบียงอาหาร ประกอบกับศึกใต้กำแพงเมืองจินหลิงทำให้พวกมันขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว เดิมทีก็อกสั่นขวัญแขวนอยู่วันแล้ววันเล่า การยอมจำนนจึงเป็นเรื่องที่คาดหมายไว้อยู่แล้ว"
เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของฉางอวี้ชุนและอู๋โส่วอี้ เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นความลับทางทหาร นอกจากคนสนิทอย่างจูเชวี่ยแล้ว ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าใดยิ่งดีเท่านั้น
เป่าไช่ได้ยินคำนี้ บนใบหน้างามดั่งหยกไร้ตำหนิก็ปรากฏแววปีติยินดี ใต้คิ้วเรียวงาม ดวงตาคู่สวยทอประกายระยิบระยับ ความตื่นเต้นดีใจยากจะปิดบัง เอ่ยว่า