กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"มิใช่พี่ชายแสนดีของเจ้าบอกข้าหรอก" ไต้อวี้ดูเหมือนจะมองทะลุความข้องใจของเป่าไช่ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เอ่ยเสียงเบาว่า
"เจ้าเขียนประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งหลายครั้ง บนโต๊ะหนังสือในห้องจนถึงตอนนี้ยังมีรอยหมึกหลงเหลืออยู่เลย"
"วันก่อนข้าชำเลืองซ้ายที วันวานชำเลืองขวาที ต่อให้ไม่อยากเห็น ก็ย่อมต้องเห็นสักครั้งสองครั้งอยู่แล้ว"
ถ้อยคำนี้ทำให้ดวงใจดรุณีของเป่าไช่สั่นสะท้าน ใบหน้าขาวผ่องดั่งหิมะแดงก่ำ ก้มหน้าชิดอก
นางเอื้อมมือไปลูบดอกไม้ผ้ากำมะหยี่ข้างขมับโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเยียบ แต่ใบหูกลับร้อนผะผ่าว