เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท่ามกลางเสียงซักถามของเจี่ยจิ่ง ในฝูงชนพลันเกิดความโกลาหลระลอกหนึ่ง
ครู่ต่อมา หวังจื้อก้าวออกจากแถวด้วยความกริ่งเกรงสั่นเทา เดินมาหยุดตรงหน้าเจี่ยจิ่ง ประสานมือค้อมกายคารวะอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงกดข่มความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็นไว้หลายส่วน เอ่ยว่า
"ผู้น้อย ลิ่วอันโหวหวังจื้อ คารวะท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ!"
เอวของหวังจื้อค้อมต่ำลงมาก ต่ำจนแทบจะมองเห็นเหงื่อซึมที่ผุดออกมาตรงท้ายทอยของเขา
เจี่ยจิ่งมิได้เอ่ยปากอยู่ครู่หนึ่ง เพียงก้มสายตามองเขา เห็นผิวหน้าของเขาขาวสะอาด ใบหน้ากลมคิ้วเรียวเล็ก บนคางมีชั้นเนื้อตื้นๆ รอยหนึ่ง
คนทั้งร่างแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายของผู้สุขสบายเสพสุข ทั่วทั้งร่างไม่มีเค้าลางของแม่ทัพฝ่ายบู๊แม้แต่น้อย กลับดูคล้ายหลงจู๊ใหญ่นั่งโต๊ะบัญชีของร้านแพรพรรณตระกูลใดสักแห่งเสียมากกว่า
เจี่ยจิ่งอดมิได้ที่จะสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
ความจริงแล้ว ด้วยข่าวกรองของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรและที่ทำการผู้กำกับดูแลการทหาร เขาจึงกระจ่างแจ้งถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของเหล่าขุนนางบรรดาศักดิ์จินหลิงเหล่านี้เป็นอย่างดีแต่แรกแล้ว