เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
น้ำเสียงของสวีหงหรูแหบพร่าไปแล้ว แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมแห่งการสู้ยิบตา เอ่ยว่า
"ทุกคนอย่าได้ตื่นตระหนก! ลัทธิบัวขาวเรามีพระมารดาไร้กำเนิดคุ้มครอง! ทหารม้าข้างหน้าเพียงหมื่นเศษ จะมาขวางทางพวกเราได้อย่างไร! ฆ่า!"
เสียงตวาด "ฆ่า" คำนี้ ประหนึ่งไม้ขีดไฟที่โยนเข้าไปในกองฟืนแห้ง
ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดในใจของเหล่าทหารแตกทัพลัทธิบัวขาวพลันถูกจุดประกายขึ้นอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาไม่ยินยอมที่จะรั้งอยู่ใต้กำแพงเมืองจินหลิงเพื่อสู้รบกับเจี่ยจิ่ง เพราะพวกเขารู้ดีว่านั่นคือเส้นทางสู่ความตายอย่างแน่นอน
แต่พวกเขากลับยินดีที่จะสู้ตายถวายชีวิตกับทหารม้าฮั่นเบื้องหน้า เพื่อหนทางรอดของตนเอง
เพราะพวกเขารู้สึกว่า ต่อให้จะมีคนล้มตายไประหว่างทาง แต่อย่างไรเสียคนส่วนใหญ่ก็ยังมีโอกาสตีฝ่าวงล้อมออกไปได้