กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซวียเป่าฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย หลุบตาลง ขนตาหนางอนทอดเงาจางๆ ใต้ดวงตา ใบหน้านวลขาวปรากฏร่องรอยกังวลใจอยู่บ้าง แต่ยังคงเอ่ยปลอบประโลมว่า
"พี่ชายก็อย่าได้กังวลใจจนเกินไปเลย ท่านพ่อรอนแรมขึ้นเหนือลงใต้มาหลายปี สถานที่ใดอันตราย สถานที่ใดปลอดภัย ในใจท่านย่อมรู้กระจ่างดี"
"อีกทั้งข้างกายท่านยังมีผู้คนติดตามไปด้วย คิดว่าคนดีย่อมมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง"
เซวียเคอมองหน้านางแวบหนึ่ง ริมฝีปากขยับราวกับอยากจะกล่าวสิ่งใด แต่แล้วก็ลังเลและกลืนคำพูดกลับลงไป
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาในห้องสองก้าว ในที่สุดก็หยุดลง พลางกดเสียงต่ำเอ่ยว่า
"ข้ามิได้เป็นกังวลเพียงเรื่องของท่านพ่อเท่านั้น น้องสาว วันนี้ข้ายังสืบรู้มาอีกเรื่องหนึ่ง..."