เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเจี่ยหมู่เห็นว่าคนทั้งสองต่างเอ่ยเช่นนี้ ประกอบกับนึกได้ว่าหลินหรูไห่สุขภาพร่างกายไม่ค่อยดีมาโดยตลอด และพ่อลูกก็พลัดพรากจากกันมานานหลายปี จึงพยักหน้าอย่างจนใจ เอ่ยกำชับไต้อวี้ว่า:
"ระหว่างทางต้องระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยให้มากนะ! ร่างกายเจ้าอ่อนแอ การเดินทางไกลรอนแรมทางเรือเหน็ดเหนื่อยอาจทำให้โรคเก่ากำเริบได้ง่าย ต้องเตรียมยาไว้ให้มาก และต้องพาหมอติดตามไปด้วย"
ไต้อวี้เอ่ยขานรับเสียงแผ่วด้วยความขวยเขินเล็กน้อย
ในเวลานี้ เซวียอี๋มาที่อยู่ด้านข้าง ใบหน้าขาวผ่องประดับด้วยรอยยิ้ม จู่ๆ ก็สอดคำขึ้นมาว่า:
"ทางฝั่งเจียงหนานเกิดความไม่สงบขึ้น ร้านค้าของตระกูลข้าทางโน้นยังมีทั้งร้านรวงและที่ดินอยู่ไม่น้อย เกรงว่าจะได้รับผลกระทบจากภัยสงครามไปด้วย"
"เมื่อครู่ข้ายังกำลังคิดอยู่เลยว่าจะให้พานเอ๋อร์กลับไปช่วยดูแลกิจการทางโน้นดีหรือไม่! ยามนี้ในเมื่อจิ่งเกอเอ๋อร์จะพาแม่หนูหลินลงใต้ ข้าจึงคิดว่า มิสู้พาแม่หนูเป่าไปด้วยอีกคนเล่า"