เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเซิ่งถูกดวงตาอันเย็นเยียบดุดันของเจี่ยจิ่งจ้องมองจนขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ แทบจะทรุดคุกเข่าลงไป เคราะห์ดีที่เพื่อนขุนนางด้านหลังแอบช่วยดึงตัวเอาไว้
สยงชื่อหลวี่ที่อยู่ด้านข้างก็มีใบหน้าซีดขาวเช่นกัน สองมือซุกอยู่ในแขนเสื้อ กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กลืนคำว่า "กำเริบเสิบสาน" ที่จวนเจียนจะหลุดออกจากปากกลับลงไปในคอ
พูดจาไม่น่าฟังหน่อยก็คือ โดนตีก็ทำได้เพียงยืนรับตรงๆ ไม่อาจแม้แต่จะเถียงกลับสักครึ่งคำ!
การเปลี่ยนแปลงในเจียงหนาน เจี่ยจิ่งล้วนคาดการณ์ถูกทั้งหมด ส่วนคำพูดของพวกเขาต่อหน้าสายตาผู้คนมากมายก่อนหน้านี้ ยามนี้จึงแลดูน่าขันอย่างยิ่ง!
จงซุ่นหวังยืนอยู่ในแถวของเหล่าเชื้อพระวงศ์ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมออกมาที่ขมับ คำกราบทูลประเภท "คาดเดาเพ้อเจ้อ" และ "รักษาความมั่นคงไว้ก่อน" เมื่อครู่นี้ เขาก็มีส่วนร่วมด้วยเช่นกัน!
ครั้นเห็นว่าไม่มีผู้ใดกล้าขยับเขยื้อนอันใดอีก เจี่ยจิ่งก็เก็บกระบี่อาญาสิทธิ์ซ่างฟางกลับเข้าฝัก หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับพระราชอาสน์ ประสานมือทูลว่า:
"ฝ่าบาทมิต้องทรงวิตกกังวลพ่ะย่ะค่ะ! สิ่งสำคัญเร่งด่วนในยามนี้ คือต้องรีบเคลื่อนทัพ ปกป้องจินหลิงมิให้แตกพ่าย สกัดกั้นสถานการณ์ความพังพินาศในเจียงหนาน"