เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มินานนัก เจี่ยจิ่งก็ควบม้านำหน้าขบวน ค่อยๆ เคลื่อนพลเข้ามาจากถนนทิศเหนือ
วันนี้เขาไม่ได้สวมเกราะ สวมเพียงชุดคลุมมังกรหมั่ง คาดสายรัดหยกที่เอว และสะพายกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง
เบื้องหลังคือเหล่าทหารแห่งกรมวินัยทหารและสำนักหวงเฉิงซือที่คุมขบวนเกวียนนักโทษหลายสิบเล่ม
หนานอันจวิ้นหวังนั่งอยู่เพียงลำพังบนเกวียนเล่มหน้าสุด บนคอสวมขื่อไม้หนาหนัก ใบหน้ายังนับว่าสะอาดสะอ้านอยู่บ้าง
หากแต่ผมเผ้าหลุดลุ่ย ดวงตาทั้งสองข้างลึกโหล เส้นผมในช่วงเวลาสั้นๆ กลับขาวโพลนไปหมดแล้ว ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างสูบเอาพลังชีวิตจากภายในจนกลวงโบ๋
ถัดไปด้านหลังคือมู่เฉินซื่อจื่อแห่งจวนตงผิงจวิ้นหวัง รวมถึงหม่าซ่าง เฉินรุ่ยเหวิน ชีเจี้ยนฮุย และคนอื่นๆ ล้วนถูกปลดเครื่องแบบขุนนางออก สวมใส่ชุดนักโทษสีเทาขาว ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงและเท้าเปล่า
ด้านหลังยิ่งกว่านั้นคือเหล่าแม่ทัพนายกองแห่งกองพันเว่ยสั่วและขุนนางกรมกลาโหม รวมถึงข่งลิ่งฟาง จี้จิ่วแห่งกั๋วจื่อเจี้ยน