เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข่งอิ่ง "..."
"ฝ่าบาท! ต้องเป็นเพราะบ่าวไพร่สารเลวในจวนของกระหม่อมแอบอ้างชื่อของกระหม่อมออกไปก่อกรรมทำชั่วภายนอกเป็นแน่ กระหม่อมมิได้รู้เห็นด้วยเลยพ่ะย่ะค่ะ"
"คิดดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ ต่อให้กระหม่อมจะโง่เขลาเพียงใด ก็ย่อมมิกล้ารู้กฎหมายแล้วยังละเมิดกฎหมายเช่นนี้ จนเป็นเหตุให้มีคนต้องตายไปหลายชีวิต..."
ในใจของข่งอิ่งตื่นตระหนก จึงเริ่มโยนความผิดไปให้บ่าวไพร่ในเรือนตนเองโดยสัญชาตญาณ
"พอได้แล้ว!"
จักรพรรดิเจิ่งเซิ่งตวาดเสียงเข้ม สุรเสียงเย็นชาและเคร่งขรึมดังก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง ขณะที่เหล่าขุนนางก้มศีรษะลง ก็สกัดคำโต้แย้งแก้ต่างทั้งหมดของข่งอิ่งให้จุกแน่นอยู่ในลำคอ!
เหงื่อเย็นผุดท่วมหน้าผากของข่งอิ่ง มือเท้าเย็นเฉียบ สายตามองไปยังโอรสสวรรค์หลังโต๊ะทรงงานผู้มีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งด้วยความหวาดผวา
ได้ยินเพียงสุรเสียงเย็นเยียบและลึกล้ำดังมาจากหลังโต๊ะทรงงานว่า
"ทหาร! ข่งอิ่งกับพวกละโมบรับสินบนบิดเบือนกฎหมาย หน้ามืดตามัวเพราะผลประโยชน์ ทำร้ายบ้านเมืองและราษฎร กฎหมายบ้านเมืองมิอาจละเว้น จงถอดชุดขุนนางของพวกมันออกเดี๋ยวนี้ ปลดทุกตำแหน่งหน้าที่ ริบสิทธิประโยชน์พระราชทานของทายาททั้งหมด ยึดทรัพย์สินเข้าหลวง ส่งตัวให้สำนักหวงเฉิงซือไต่สวนลงทัณฑ์อย่างเข้มงวด!"
จนกระทั่งถึงบัดนี้ โทสะและความอัดอั้นตันใจที่จักรพรรดิเจิ่งเซิ่งทรงกดข่มไว้ตลอดทั้งเช้า จึงนับว่าได้มีเป้าหมายให้ระบายออกอย่างแท้จริง!