เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไต้อวี้มีเรือนร่างบอบบางงดงาม ดวงตาดั่งแต้มหมึกใต้เรียวคิ้วดั่งควันคลุมเป็นประกายสุกใส แสงจันทร์สาดส่องลงบนมืออันบอบบางนุ่มนวลดั่งก้อนไขมัน ข้อมือครึ่งท่อนที่โผล่พ้นแขนเสื้อสวมสายประคำร้อยด้วยอาเกตหลากสีเปล่งประกายสีแดงระเรื่อกระจ่างตา
ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของดรุณีน้อยเผยอขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบาว่า
"ได้ยินมาจากเซียงหลิงเจ้าค่ะ ตอนแรกยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายลึกซึ้งข้างในนั้นนัก บัดนี้ได้ยินความผันแปรต่างๆ นานาที่เกิดขึ้นในราชสำนักช่วงนี้ ถึงค่อยเข้าใจสภาพจิตใจอันปลอดโปร่งของพี่สามในคืนนั้นได้บ้าง"
สีหน้าของเจี่ยจิ่งเคร่งขรึม ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า
"จะมีสภาพจิตใจอะไรกันเล่า! ในยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ แม้แต่องค์โอรสสวรรค์ในวังหลวงยังก้าวเดินอย่างยากลำบาก ขุนศึกฝ่ายบู๊เช่นพวกเราก็แค่เอาชีวิตฝากไว้กับคมดาบ สังหารคนในโลกิยะ ทุ่มเทเรี่ยวแรงอันต่ำต้อยเท่าที่มีก็เท่านั้น!"
ไต้อวี้ทอดสายตามองชายหนุ่มข้างกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
"พี่สามเปี่ยมปรีชาสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ ในอกมีขุนเขาธารา มีปณิธานสูงส่ง เป็นมังกรและหงส์ในหมู่คน ไฉนเลยจะเป็นเพียงขุนศึกฝ่ายบู๊ที่อาศัยแต่เรี่ยวแรงกันเล่าเจ้าคะ!"
"คิดดูแล้ว หากมิใช่เพราะตอนนั้นบ้านเมืองมีภัยจนต้องออกไปเป็นทหาร ป่านนี้ก็คงเป็นเสนาบดีและยอดกวีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือใต้หล้าไปแล้ว!"
เจี่ยจิ่งหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงตัวเลือกระหว่างการสืบทอดพลังของจางจวีเจิ้งกับการสืบทอดพลังของจูล่งที่ระบบเริ่มต้นมอบให้ ก็ส่ายหน้ากล่าวว่า