เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจี่ยหมู่ขมวดคิ้วแน่น สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นเพลิงโทสะในใจ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปากช้าๆ ว่า
"สะใภ้จู ในเมื่อในใจพวกเจ้าต่างก็ไม่ยินดี ข้าว่าอย่าได้ฝืนใจกันเลยจะดีกว่า! แม่หนูสามอายุยังน้อย พอดีข้าก็อยากจะรั้งนางไว้ข้างกายอีกสักสองสามปี!"
จูซื่อฟังไม่ออกถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงของเจี่ยหมู่ จึงวางมาดว่าที่แม่สามีขึ้นมาแล้วแย้มยิ้มว่า
"หากจะว่าไม่เต็มใจ มันก็มีอยู่บ้างเจ้าค่ะ! แต่ถึงอย่างไร นอกจากเรื่องชาติกำเนิดแล้ว มิใช่ยังมีสินเดิมที่ใช้เชิดหน้าชูตาได้อยู่อีกหรือเจ้าคะ?"
อืม! เพิ่มสินเดิมให้มากหน่อย ก็พอจะอนุโลมถูไถไปได้!
สิ้นเสียงคำพูดนี้ ภายในโถงพลันมีเสียงหัวเราะคิกคักแผ่วเบาดังขึ้นมา
เป่าไช่ เซียงอวิ๋น อิ๋งชุน ซีชุน และคนอื่นๆ ต่างพากันส่งสายตาล้อเลียนไปยังเจี่ยถานชุนผู้ซึ่งยามปกติทั้งสง่างามและเฉลียวฉลาด เพื่อเฝ้าดูปฏิกิริยาบนใบหน้าของนาง
เป่าไช่บีบผ้าเช็ดหน้าไว้ ลอบคิดในใจ ชาติกำเนิดไม่พอ เอาสินเดิมมาทดแทน!