กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 149 เพื่อนสนิทของฉันหายไปไหนนะ
กุญแจเสียบเข้าช่องล็อกแล้วหมุน
ไส้กุญแจที่เป็นสนิมส่งเสียงเสียดสีฝืดเคือง แต่ในหูของจู้จินเซียว เสียงนี้กลับฟังดูไพเราะยิ่งกว่าบทเพลงน็อกเทิร์นของโชแปงเสียอีก
เมื่อผลักประตูออก ความเย็นวูบหนึ่งก็พุ่งเข้าปะทะ
ไม่ใช่ความเย็นเยือกแบบน่าขนลุก แต่เป็นความเย็นสบายที่คุ้นเคยของพื้นที่ในร่มที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
เครื่องตอบรับแขกสีแดงที่ประตูยังคงมีไฟติดอยู่ บางทีแบตเตอรี่อาจจะยังไม่หมด แต่เสียงของมันเพี้ยนไปแล้ว
เสียงผู้หญิงที่เคยหวานหูบัดนี้กลับติดขัดและแหบพร่าเนื่องจากแรงดันไฟฟ้าไม่เพียงพอ ราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ
“ยิน...ดี...ต้อน...รับ...”
ในโถงที่ว่างเปล่า เสียงนี้ดังก้องสะท้อนออกมา ให้ความรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก