กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 140 ให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
หลังจากแช่น้ำอยู่นานเกือบครึ่งค่อนวัน เหล่าชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะจากไป จู้จินเซียวเริ่มรู้สึกรำคาญจึงเรียกหลิงอีให้มาส่งแขก
หลิงอีในฐานะผู้จัดการบ้านที่สมบูรณ์แบบ แม้ในยามที่นายสั่งให้ “ส่งแขก” มารยาทของเขาก็ยังไร้ที่ติจนหาจุดบกพร่องไม่ได้แม้แต่น้อย
เขายืนยิ้มอยู่ที่ขอบม่านแสง ในมือยังถือผ้าขนหนูร้อนที่ดูเหมือนจะเสกมาจากที่ไหนสักแห่ง ยื่นให้กับพี่น้องตระกูลลู่ที่ตัวเปียกโชกและมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายไว้
“ทุกท่านครับ ดึกมากแล้ว”
น้ำเสียงของหลิงอีแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยนัยของการขับไล่ที่คนประเภทเดียวกันเท่านั้นถึงจะเข้าใจ