กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 112 ลูกคิดมีชีวิตกระเด็นมาโดนหน้าฉัน
เสียงลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางดังหึ่งต่ำ ๆ แต่กลับไม่อาจพัดพาเอากลิ่นหอมประหลาดที่หวานเลี่ยนจนเกือบจะเน่าเฟะภายในห้องให้จางหายไปได้
นั่นคือฟีโรโมนกระตุ้นประสาทหลอนที่เป็นเอกลักษณ์ของ “ปีศาจแดงสัตย์จริง” มันเปรียบเสมือนตาข่ายที่มองไม่เห็น ซึ่งเกาะติดหนึบอยู่บนผิวหนังทุกตารางนิ้ว
เสิ่นซื่อทิ้งตัวลงกองกับพื้นอย่างหมดแรง
ปลอกคอสีทองเข้มที่แสดงถึงการเป็นเจ้าของดวงจิตนั้นรัดแน่นอยู่บนลำคอสูงเพรียวของเขา มันขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ รัดจนเกิดเป็นรอยแดงที่ดูคลุมเครือ ฤทธิ์ยาที่ยังไม่จางหายทำให้เขาทั้งร่างดูเหมือนน้ำที่ละลายตัวกลายเป็นสายธาร เขาพิงกายอยู่ข้างเท้าของจู้จินเซียวอย่างไร้กระดูก