กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 ควรทำลายทิ้งอย่างมีมนุษยธรรม
กลิ่นหอมหวานในอากาศเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับน้ำผึ้งหมดอายุที่ถูกทำหกจนเลอะเทอะ กลิ่นนั้นอบอวลจนน่าเวียนหัว
ประโยคที่ว่า “อยากกินเธอเข้าไป” ของเสิ่นซื่อไม่ได้แฝงไปด้วยความรู้สึกชวนใจสั่นไหวที่ทำให้หน้าแดง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมของสัตว์ป่าที่กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน รูม่านตาแนวตั้งสีทองเข้มจ้องเขม็งไปที่หลอดเลือดแดงคอของจู้จินเซียว ราวกับว่าวินาทีถัดไปมันจะพุ่งเข้าใส่ ฉีกกระชากผิวหนังอันบอบบางนั้น แล้วกลืนกินของเหลวอุ่น ๆ ลงท้องไปจริง ๆ
“แกร๊ก”
เสียงเปราะบางดังขึ้นทำลายความเงียบงัน