เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 50: เธอพูดถูกแล้ว
ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย
“อาฉี่ยน นายเป็นอะไรไหม?” ลู่หยุนเซินเหวี่ยงไม้เบสบอลฟาดซอมบี้ตัวหนึ่งที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นออกไป ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย
ลู่เฟิงเฉี่ยนกุมสีข้างตัวเองไว้ ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ แต่ปากยังคงแข็ง “ไม่ตายหรอก อย่าพูดมาก ดูทางไป”
พวกเขาโชคดีมาก บางทีอาจเป็นเพราะซอมบี้ส่วนใหญ่กระจายตัวออกไป ทำให้เส้นทางจากอาคารหอพักมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยราบรื่นอย่างน่าประหลาด
แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูมหาวิทยาลัย ความรู้สึกของโลกหลังล่มสลายที่ชวนให้หายใจไม่ออกก็ถาโถมเข้าใส่ใบหน้าโดยตรง
บนถนนเต็มไปด้วยรถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างและซากแขนขาที่ขาดกระจัดกระจาย นาน ๆ ครั้งจะมีซอมบี้ไม่กี่ตัวเดินเตร็ดเตร่อยู่ กลิ่นเหม็นเน่าในอากาศนั้นรุนแรงจนแสบตา