กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47: ไปจริงๆ แล้ว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ห้อง 505
จู้จินเซียวเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เมื่อเปิดประตูก็เห็นใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะสองคนยืนอยู่ที่หน้าประตู
ลู่หยุนเซินสะพายเป้ปีนเขาใบใหญ่ ในมือถือไม้เบสบอลที่บิดเบี้ยวของเขา สีหน้าดูอึดอัดเหมือนคนท้องผูกที่อยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูดออกมา ส่วนลู่เฟิงเฉี่ยนยืนอยู่ข้างกายเขา ผ้าพันแผลที่เอวมีรอยเลือดซึมออกมาจางๆ เขายืนตัวตรงราวกับดาบหักที่ชักออกมาจากฝัก
“มีธุระอะไร?” จู้จินเซียวพิงกรอบประตู สายตากวาดมองอุปกรณ์ของทั้งสองคนอย่างไม่ใส่ใจ