เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 4 หน้าตาไม่ดี ต่อให้โกรธก็ไม่มีประสิทธิภาพ
จู้จินเซียวยืนอยู่หน้าประตูห้อง 502 ประตูบานนั้นที่เคยปิดใส่หน้าเธออย่างไร้เยื่อใย ตอนนี้กลับราวกับเป็นซุ้มประตูสีทองที่นำไปสู่สำรับอาหารแมนจูฮั่น
เธอยกขาขึ้น ความอยากเตะประตูเริ่มเคลื่อนไหวอยู่ในความจำของกล้ามเนื้อ
ไม่ได้
ใช้วิธีเดิมสองครั้ง มันจะดูเหมือนเธอไร้ความคิดสร้างสรรค์
เมื่อกี้ก็ก่อเสียงดังเกินไปแล้ว ถ้าดึงดูดซอมบี้มาอีกสองสามตัว คงไม่คุ้มกัน
ขณะที่เธอกำลังจะยกมือเคาะประตู หูก็ขยับเล็กน้อย จับได้ถึงเสียงพูดคุยอย่างกดดันที่ดังมาจากข้างใน
“...ฉันไม่ได้ฟังผิดแน่ เมื่อกี้ต้องมีอะไรเตะประตู เสียงดังมาจากฝั่งตรงข้าม” เสียงผู้ชายที่แฝงความตื่นตระหนกเล็กน้อยพูดขึ้น
“คงไม่ใช่ซอมบี้หรอกมั้ง? พวกมันเตะประตูเป็นด้วยเหรอ?”