กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 369 วิจัยแล้ววิจัยอีก ไม่จบไม่สิ้น
หานเวยรู้สึกเสียใจ เขาควรเลิกนิสัยชอบพูดจาเสียดสีคนอื่นได้แล้ว
เขายืดอกเชิดหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังขับร้องบทกวีว่า “ตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจแล้วว่า หากปราศจากความคิดเพ้อฝันของพวกคุณ อุดมการณ์กับความเป็นจริงก็คงไม่มีวันปะทะกันจนเกิดประกายไฟ ความใฝ่ฝันของพวกคุณ การอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัวของพวกคุณ ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน”
เสิ่นจาวอวิ้นสะท้านเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งแขน
เธอถูกหานเวยพูดจาหวานเลี่ยนจนขนลุก
ในหัวอดนึกถึงชีวประวัติเหล่านั้นขึ้นมาไม่ได้
หางตาของหานเวยเหลือบมอง เห็นว่าเสิ่นจาวอวิ้นยังคงทำหน้าเอือมระอาอยู่