กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 217 ข้าคือแหล่งอันตรายงั้นเหรอ?
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เวลามีอันตรายเธอพึ่งพาได้ที่สุด แต่เวลาที่ไม่มีอันตราย เธอนี่แหละคือตัวอันตราย!” จวงเยว่เจ๋อกระดิกขา หลับตาลง แล้วตะโกนออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
เสิ่นจาวอวิ้นได้ยินคำพูดของจวงเยว่เจ๋อผ่านหูฟัง ก็ยอมรับคำชมนั้นด้วยความยินดี
คำพูดทำนองนี้เมื่อ 300 ปีก่อน เธอไม่รู้ว่าเคยได้ยินมาแล้วกี่ครั้ง
เธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นเสี่ยวเจ๋อจะยังรู้สึกว่าเธอพึ่งพาได้...
เธอเนี่ยนะจะเกี่ยวข้องกับคำว่าพึ่งพาได้?
นี่ถือเป็นคำประเมินที่สูงทีเดียว!
เธอตอบกลับอย่างอารมณ์ดีว่า “ขอบคุณที่ชม เพราะงั้นนายก็บอกมาสิว่าจะกระโดดหรือเปล่า?
ถ้ายังไม่กระโดดอีก ยานบินก็จะระเบิดแล้วนะ นายอยากรับกล่องข้าวออกจากเกมก่อนเวลาเหรอ?