เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 154 ปรมาจารย์หานไม่รีบเลยสักนิด
สิ้นเสียงของเสิ่นจาวอวิ้น แม้แต่หลี่เสวี่ยโม่ยังถอยไปอยู่ข้างกายจวงเยว่เจ๋อ
เสิ่นจาวอวิ้นใจดำเกินไปแล้ว!
เสิ่นจาวอวิ้นบิดขี้เกียจอย่างเสียดาย "จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเตียงของสโมสรนอนสบายดีเหมือนกัน คืนนี้นอนที่สโมสรต่อก็แล้วกัน"
ยังจะกลับสถาบันอะไรกัน พอเห็นตาข้างหนึ่งของเฝิงกว่างเขียวช้ำ เธอก็รู้สึกว่าใต้ตึกหอพักต้องมีคนดักรอเธออยู่แน่
เธอขอขอบคุณข้อความเตือนภัยล่วงหน้าที่เฝิงกว่างส่งมา ณ ที่นี้
หลี่เสวี่ยโม่เอ่ยตาม "ฉันก็รู้สึกว่านอนที่นี่สบายใจกว่า พรุ่งนี้ตื่นนอน พวกเราจะได้ออกเดินทางไปหาปรมาจารย์หานคนนั้นด้วยกันเลย"
"พวกเธอสองคนกลัวโดนคนอื่นรุมตีมากกว่ามั้ง?" จวงเยว่เจ๋อได้ยินบทสนทนาของพวกเธอก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
เสิ่นจาวอวิ้นเท้าสะเอว หันไปมองจวงเยว่เจ๋อ "ตัวหน่วงแรงจักรกลระดับเอสของนายยังอยากได้อยู่ไหม?"