เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์กง?! ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ฟางหยวนทั้งตกใจและดีใจ เขารีบก้าวเข้าไปพยุงร่างที่แข็งแรงกำยำของกงซานสือเอาไว้
การได้พบคนรู้จักในต่างแดน โดยเฉพาะหลังจากเพิ่งผ่านการต่อสู้อันน่าตื่นเต้นเร้าใจมาหมาด ๆ ความรู้สึกปิติยินดีนี้ยิ่งบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ยาก
“ฮ่า ๆ ยังเหลือเวลาอีกหลายวันกว่าจะถึงการแข่งขัน ฉันก็เลยถือโอกาสมาเดินดูลาดเลาเสียหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญมาเจอเธอได้ นี่เขาเรียกว่าอะไรนะ โชคชะตา!”
กงซานสือหัวเราะร่า สายตาของเขากวาดผ่านอุปกรณ์ตกปลาขนาดใหญ่ที่ยังเก็บไม่เรียบร้อยบนดาดฟ้าเรือ รวมถึงคราบน้ำที่หลงเหลืออยู่ แววตาของเขาฉายความชื่นชมออกมาโดยไม่ปิดบัง
“เยี่ยมมาก! เมื่อครู่ฉันเห็นภาพที่เธอโก่งคันเบ็ดงอเป็นคันธนูเพื่อสยบปลายักษ์บนหน้าจอไลฟ์สดที่ริมฝั่งแล้ว แค่มองจากระยะไกลยังรู้สึกสะใจ! เจ้าตัวนั้นฉันเห็นแล้วยังรู้สึกตาร้อน! ไม่นึกเลยว่าเธอจะควานหาตัวใหญ่ยักษ์แถวชานเมืองเมืองมายาแสงได้เร็วขนาดนี้!”