กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อนั่งลง ทั้งสามคนก็นั่งพูดคุยกันยามแสงอาทิตย์อัสดง โดยเฉพาะการมีส่วนร่วมของจางปินผู้ “ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก” หัวข้อสนทนาจึงวกเข้าสู่การมองไปข้างหน้า!
จางปินดูเหมือนจะสบาย ดูเหมือนจะครอบครองทรัพย์สินหลายสิบล้าน แต่เพราะธุรกิจของเขาแผ่ขยายกว้างขวางเกินไป งานเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าบอกให้หนีไปได้มากขึ้น หรือเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ ตัวเขาก็ต้องจมลงไปในนั้นทั้งตัว
แต่!
เพราะเครือข่ายความสัมพันธ์ซับซ้อน จะถอนตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างที่เขาพูดคืออยู่ในยุทธภพ จำยอมต้องเป็นไปตามวิถี
ความปรารถนาสูงสุดของเขาคือการกลับไปใช้ชีวิตในชนบท!
น่าเสียดาย...
“อาจจะอีกยี่สิบปีข้างหน้ามั้ง!”
ส่วนหูจื่อ...