กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั้งสองกลุ่มจ้องตากัน อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่ง สีหน้าของแต่ละคนแปลกประหลาดจนยากจะบรรยาย
โดยเฉพาะสามคนนั้นที่มาทีหลัง สายตาเหมือนสปอร์ตไลท์กวาดมองไปที่กลุ่มของฟางหยวนอยู่หลายรอบ ราวกับกำลังยืนยันว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า
ความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อบนใบหน้าแทบจะทะลักออกมา คิ้วขมวดเป็นปม ริมฝีปากขยับราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็รู้สึกว่ามันเกินเหตุไปหน่อย
“พวกนาย...” ชายหน้าดำเอ่ยขึ้นในที่สุดด้วยความลังเล
“ครั้งก่อนใช่พวกนายไหมที่....”
ทว่า
ไม่ทันที่ชายคนนั้นจะพูดจบ หู่จื่อที่เดาได้แล้วว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรก็พยักหน้า สีหน้าของเขายิ่งดูแย่กว่าตอนกินยาขมเข้าไปเสียอีก:
“ใช่! ครั้งก่อนพวกเราก็นั่งข้างพวกพี่ ครั้งนี้ก็....เป็นพวกเราอีก!”
“บังเอิญจังนะ!”