กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อฟางหยวนกลับถึงโรงแรมเล็ก เขาไม่แม้แต่จะอาบน้ำ ทิ้งตัวลงนอนทันที
ไม่ได้นอนมาหนึ่งวันหนึ่งคืน กลางวันตกซากรถ กลางคืนยังเย่อปลายักษ์ แรงที่ใช้ไปในวันนี้แทบเท่ากับแรงที่มนุษย์เงินเดือนใช้ทั้งปี โชคดีที่ร่างกายเขาเหนือกว่าคนทั่วไป หากเป็นคนอื่นคงนอนแผ่อยู่ตรงนั้นนานแล้ว!
เพราะฉะนั้น
เขาจึงหลับเสียฟ้ามืดดินมัว ตั้งแต่กลับมาในยามรุ่งสางกระทั่งตื่นขึ้นอีกครั้งในช่วงบ่าย และความรู้สึกแรกหลังตื่นของฟางหยวนก็คือหิว
หิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เป็นความหิวโหยชนิดที่รู้สึกว่าสามารถกลืนวัวลงไปได้ทั้งตัว
เขาเหลือบมองเวลา
15 นาฬิกา 20 นาที!