เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในเวลาเดียวกัน
ห่างออกไปพันลี้ ในหมู่บ้านภูเขาเล็ก ๆ อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ใต้แสงจันทร์
มีเงาร่างสองร่างที่ลอบ ๆ ลัก ๆ ก้าวไปทีละก้าวคอยสำรวจไปทีละก้าว สุดท้ายหยุดลงนอกกำแพงรั้วไม้ไผ่แห่งหนึ่ง
“ซานเอ๋อร์ นายเข้าไปดูหน่อย ดูว่าจะหาอะไรกินได้ไหม แล้วถือเสื้อผ้าหนา ๆ ออกมาสองชุดด้วย วันนี้อากาศแม่งหนาวชะมัด”
คนที่พูดคือชายวัยกลางคนที่หดคอและเป่าลมหายใจออกมา
ชายวัยกลางคนตัวไม่สูง รูปร่างเตี้ยล่ำ แผลเป็นดาบเส้นหนึ่งทอดจากโหนกหน้าผากซ้ายไปจนถึงกระดูกคิ้วขวา ดูน่าเกลียดน่ากลัวอย่างยิ่ง
ได้ยินเช่นนั้น
อีกคนที่รูปร่างก็ไม่สูงเช่นกันแต่ผอมผิดปกติชะเง้อมองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง แล้วพูด “ได้ พี่เขย คุณคอยดูต้นทางให้ผมตรงนี้ ผมไปเดี๋ยวเดียว”
พูดพลางก็ปีนข้ามกำแพงรั้วไม้ไผ่เข้าไปอย่างคล่องแคล่ว