กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่ว่าต้าจวินจะยังงุนงงสงสัยแค่ไหน แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้ ตกไม่หมด ตกยังไงก็ไม่หมด
ตั้งแต่กินข้าวเย็นเสร็จ ยุ่งกันไปจนถึงเที่ยงคืน ไม่เพียงไม่ได้พักสักนิด ความเร็วในการปลาติดเบ็ดยังเร็วกว่าแต่ก่อนเสียอีก
“ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยจนทนไม่ไหว เอวจะหักแล้ว” คนแรกที่หมดแรงคือจางอิ่ง เธอนอนราบลงบนดาดฟ้าเรือทันที ต่อให้ข้าง ๆ มีคราบเลือดของปลาใหญ่ตกค้างอยู่ เธอก็ไม่สนใจแล้ว
หวังเจ๋อฉวยโอกาสนั่งลงบนดาดฟ้าเรือด้วย ตะโกนว่า “อาหยุน ให้พวกเราพักสักหน่อยเถอะ ต่อให้เป็นลาก็ยังมีเวลากินหญ่าเลย”
เซียวสิงอวิ๋นใจกว้างมาก ยิ้มแล้วพูดว่า “ให้เวลาพวกเจ้ากินหญ่า พักสิบนาที ระหว่างนี้จะไปห้องน้ำ กินข้าวดื่มน้ำก็ได้ สิบนาทีแล้วต้องกลับมาประจำที่ ไม่งั้นหักเงิน”