กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังกินข้าวเสร็จที่ร้านอาหารริมทางอาเหล่ย ก็เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว เซียวสิงอวิ๋นกับจ้าวอิงอิงส่งหลัวต้าห่ายขึ้นรถแท็กซี่
“ขอบคุณพี่หลัวสำหรับอาหารมื้อดึกนะครับ ครั้งหน้าผมเลี้ยงเอง” เซียวสิงอวิ๋นโบกมือลาเขา
“……” หลัวต้าห่ายรู้สึกว่าคำพูดนี้คุ้นหูอยู่ตลอด เขาเคยได้ยินมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่ลงมือทำจริง
หลังจากหลัวต้าห่ายจากไปด้วยสีหน้าสับสน เซียวสิงอวิ๋นก็เกาหัว แล้วพูดกับจ้าวอิงอิงว่า “จริง ๆ ผมอยากเลี้ยงข้าวพวกเขามาตลอด แต่ไม่เคยมีโอกาสเลย”
“ศิษย์น้องชาย ฉันเชื่อนายนะ ไม่ใช่นายไม่อยากเลี้ยง แต่เป็นเพราะพวกเขาเลี้ยงบ่อยเกินไป”
“คนที่รู้ใจฉันก็มีแต่ศิษย์พี่หญิงนี่แหละ” เซียวสิงอวิ๋นลูบมโนธรรมของตัวเอง อยู่นานก็ยังลูบไม่เจอ งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว