เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันนี้เซียวสิงอวิ๋นจับปลาได้ไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นปลาหินกับปลากะพงครีบเหลือง ต่อมาร่างแยกงูทะเลกลับมา ก็จับปลากะรังได้อีกสิบกว่าตัว
เขาจึงไม่ได้คิดจะขับไปตัวเมืองอำเภอขายปลาอีก ขับรถกระบะมาที่ท่าเรือ หาพ่อค้าปลาที่เสนอราคายังพอมีจิตสำนึก ขายได้ 6,200 หยวน
รับเงินแล้ว เซียวสิงอวิ๋นอุ้มกล่องตกปลาเตรียมจะกลับ ก็เห็นหวังเชากับหวังเฟิงพาคนงานรับซื้อปลากลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
หวังเฟิงตัวอ้วนท้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อแข็ง ๆ ท่าทางดุร้าย “อาหยุน วันนี้ทำไมไม่ขับเรือออกไปทำประมงล่ะ? มานั่งตกปลาอยู่แถวท่าเรือ แบบนี้ไม่เหมือนสไตล์ของนายเลยนะ?”
หวังเชาแสยะยิ้มพูดว่า “พี่ใหญ่ นายอาจไม่รู้ เรือประมงบ้านมันถูกอาสุ่ยชนเป็นรูโหว่ใหญ่ ถ้ายังซ่อมไม่เสร็จก็ไม่กล้าออกทะเลทำประมง ไม่งั้นเรืออับปางแน่ ฮ่า ๆ”