กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พ่อกับแม่เคยเสียเปรียบเพราะหวังเหล่าหู่ จึงจับตาดูครอบครัวของเขาเป็นพิเศษ
เซียวสิงอวิ๋นชี้ไปที่รูปขาวดำของหวังเหล่าหู่กลางเพิงกันฝน พลางพูดว่า “คุณว่ามีความเป็นไปได้ไหมว่าพวกเขากำลังร้องไห้ไว้อาลัยศพหวังเหล่าหู่กันอยู่?”
พ่อดีใจจนเผลอพูดความคิดในใจออกมา “หา? หวังเหล่าหู่ตายแล้วเหรอ? งั้นก็ดีเกินไปแล้ว... ไม่ใช่สิ ที่ผมหมายถึงคือ มันช่างไม่คาดคิดจริง ๆ”
“เหอ ๆ!” ที่ท่าเรือคนเยอะและมีสายตาจับจ้องมาก เซียวสิงอวิ๋นก็ไม่อยากพูดจาไม่ดีถึงหวังเหล่าหู่ที่นี่อีก ยังไงคนตายก็ควรได้รับการให้เกียรติ
สำหรับความรู้สึกของพ่อกับแม่ เซียวสิงอวิ๋นเข้าใจได้ ใครมีศัตรูตายทั้งที ใครจะไม่อยากหัวเราะลั่น?