กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวสิงอวิ๋นถอดแว่นกันแดดออก เผยใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้คนต้องตะลึง เขาลุกขึ้นยืน หันไปจ้องหนีเหมิ่ง
“แกนี่มันหาเรื่องทั้งวันเลยใช่ไหม ผมให้หน้าแกแล้วใช่ไหม? มา ๆ เร็วเข้า รีบไปหาคนมาอัดผมเลย ช้ากว่านี้หนึ่งวินาทีแกก็เป็นหลานผม!”
เซียวสิงอวิ๋นเป็นคนอารมณ์ร้อน ทนความคับใจแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ ครั้งก่อนที่ไม่ได้ลงมือก็ให้หน้าเขามากพอแล้ว
ครั้งนี้ไม่ว่าแกจะมีข้ออ้างอะไร ถ้าไม่ซ้อมแกสักยก ครั้งหน้าก็ยังไม่จำอีก
ผมนั่งอยู่ตรงนี้ แกยังจำหลังผมไม่ได้อีกหรือ?
ข้ออ้าง แกก็หาแต่ข้ออ้าง!
สีหน้าหนีเหมิ่งเปลี่ยนไป เขาขมวดคิ้วพูดว่า “ต้าเซียว ทำไมเป็นนาย? นายหันหลังอยู่ ฉันจำหลังนายไม่ได้ ก็ไม่ได้ตั้งใจหาเรื่องนายสักหน่อย นายด่าฉันทำไม?”