กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายโทรศัพท์ต่อติด เซียวสิงอวิ๋นถามอย่างสุภาพ “เถ้าแก่เนี้ย ปลาจะละเม็ดทองกับปลาจะละเม็ดเงินที่เราเพิ่งตกขึ้นมาเมื่อกี้รวมกันสองสามร้อยจิน ที่ร้านรับไหมครับ”
“รับสิ ฉันรับ มากแค่ไหนก็รับ” หลิวจี้เฟินได้ยินว่ามีอาหารทะเลป่า ก็ตื่นเต้นมาก เพราะพ่อค้าปลาที่ส่งของให้ร้านเธอแทบจะหายสาบสูญไปหมดแล้ว
“ราคาล่ะครับ” เซียวสิงอวิ๋นถามอย่างระวัง
“ปลาจะละเม็ดทอง 30 หยวน ปลาจะละเม็ดเงิน 100 หยวน ขอแค่สด เรื่องราคาฉันไม่เคยให้ใครขาดทุนอยู่แล้ว”
“ยังมีปลากะรังมุกตัวหนึ่งหนักแปดเก้าจิน ปลากะพงแดงอีกสองสามตัว กับปลาเบ็ดเตล็ดตัวเล็ก ๆ อื่น ๆ ครับ”
“ปลากะรังมุกป่าให้จินละ 60 หยวน ปลากะพงแดง 50 หยวน ปลาอื่น ๆ ไปดูที่หน้างานแล้วค่อยเสนอราคาซื้อ”
“ได้เลยครับ เดี๋ยวผมส่งไปให้ตอนนี้เลย”