กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเฮ่อเฉียงถูกเซียวสิงอวิ๋นจ้องตาเขม็ง ความรู้สึกแรกคือสันหลังชาไปหมด ใจหวาดกลัว แต่หลังจากนั้นกลับเกิดความโกรธและความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจขึ้นมา
ตัวเองเป็นอันธพาลหยิ่งผยองขนาดนี้ คนในหมู่บ้านยังไม่กล้ายุ่งด้วย แล้วทำไมจะต้องไปกลัวเซียวสิงอวิ๋น ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมันด้วย?
อับอายเกินไปแล้ว!
ไม่ได้ ต่อไปต้องไปหาเรื่องต่อยกับมันอีกสักยก ชนะมันได้เมื่อไหร่ถึงจะกำจัดความกลัวและความอึดอัดในใจนี้ได้
เซียวสิงอวิ๋นไม่คิดจะต่อยเฮ่อเฉียงอีก แค่ตบต้นขาตัวเองด้วยความเสียดาย “เชี่ยเอ๊ย ปลาตัวนี้อย่างน้อยต้องหนักยี่สิบกว่าจินแน่ ๆ รู้อย่างนี้ผมทุ่มเงินซื้อคันเบ็ดดี ๆ สักคันไปแล้ว”
“เสี่ยวเซียว เธอคิดว่าเป็นปลาอะไร? ปลากะรังเหรอ?” จ้าวฉางคงถามอย่างอยากรู้