บทที่ 226

บทที่ 226

เย่เสี่ยวเสี่ยวโอบกอดก้อนกลมเอาไว้แน่น แม้ว่าตลอดมาจะมีเสี่ยวหยวนคอยสนับสนุนนางอยู่ในห้วงความคิดมาโดยตลอด ทว่าเสี่ยวหยวนย่อมไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนพ้องเคียงข้างนางได้เหมือนอย่างมนุษย์หรือเจ้ารองก้อนกลม ภายในจิตใจของนางจึงยังคงมีความเหงาอยู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การที่ก้อนกลมตื่นขึ้นมาในเวลานี้อาจกล่าวได้ว่าประจวบเหมาะพอดี เย่เสี่ยวเสี่ยวในสภาพจิตใจเช่นนี้กำลังต้องการใครสักคนที่เข้าใจนางและคอยอยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างนางตลอดไป แม้ว่าก้อนกลมจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราและไม่รู้เรื่องราวต่างๆ มากมาย แต่นับตั้งแต่ที่ก้อนกลมตื่นขึ้นมา เสี่ยวหยวนก็ได้ถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้มันรับรู้จนหมดสิ้นแล้ว