บทที่ 201

บทที่ 201

ยามที่เถาหรานลอบเข้ามานั้น เนื่องจากท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว พลทหารที่กำลังตรวจตราอยู่บนกำแพงเมืองจึงรู้สึกราวกับมีเงาผ่านสายตาไปวูบหนึ่ง ทั้งยังมีสายลมพัดกรรโชกผ่านข้างกายมาวูบหนึ่งด้วยซ้ำ เขาคิดว่าคืนนี้อากาศคงเริ่มลดอุณหภูมิลงแล้ว จึงตั้งใจว่าคืนนี้พอกลับไปแล้วคงต้องหาเสื้อผ้ามาสวมเพิ่มสักหน่อย

เถาหรานไม่ได้ทำให้ผู้ใดตื่นตระหนก มุ่งตรงไปยังห้องหนังสือของจ้านไหวอวี๋เพื่อรอคอยอยู่ที่นั่น

เขาใช้เวลาคอยไม่นานนัก จ้านไหวอวี๋และสวี่เหาก็พากันเดินตรงมาทางนี้ เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในห้องหนังสือ สายตาก็พลันกวาดไปเห็นว่าภายในห้องมีคนอยู่โดยไม่คาดคิด ทั้งที่พวกเขาทั้งสองคนกลับไม่ทันสังเกตเห็นอะไรเลยแม้แต่น้อย สิ่งนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่าวิทยายุทธ์ของคนผู้นี้สูงส่งเพียงใด