บทที่ 162

บทที่ 162

ณ มุมมืดแห่งหนึ่งที่ไม่ห่างจากพวกเขาออกไป มีคนผู้หนึ่งคอยเฝ้ามองการแสดงของพวกเขามาโดยตลอด ตั้งแต่ตอนที่เฮ่อเหลียนสวนยอมให้เสี่ยวเฉิงจื่อพาตัวคนไป รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาก็ไม่เคยจางหายไปเลย

ตอนที่เห็นคนถูกพาตัวไป รวมถึงท่าทีของเฮ่อเหลียนสวนและเย่เสี่ยวเสี่ยว รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเฮ่อเหลียนสวนกับพวกเดินเข้าห้องหนังสือไปแล้ว เขาก็ถึงค่อยผละจากตรงนั้นไป

ก่อนไปเขายังพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ดูท่าว่าองค์ชายเก้าผู้นี้จะไม่มีพิษภัยอันใดเลยจริงๆ ด้วยสภาพที่ดูเหมือนหมีขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้ ยังคู่ควรจะไปแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทกับองค์ชายรองอีกหรือ"