บทที่ 159

บทที่ 159

หลังจากที่เด็กหนุ่มผู้นี้เดินเข้ามาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย เพียงแต่คอยเหลือบมองเฮ่อเหลียนสวนเป็นระยะ แน่นอนว่าเฮ่อเหลียนสวนย่อมสังเกตเห็นสายตานั้นแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คงแค่รู้สึกแปลกใจเท่านั้น

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียนตอนเที่ยง เฮ่อเหลียนสวนรอจนกระทั่งเย่เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่น ๆ เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะออกไป ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งเรียกเขาไว้ "เจ้าคือองค์ชายเก้าที่เพิ่งกลับมาใช่หรือไม่" เฮ่อเหลียนสวนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแอ "ใช่"

คนผู้นั้นหัวเราะเสียงดังด้วยความใจกว้าง "องค์ชายเก้าคารวะ ข้าชื่อสวี่เหา คำว่าเหาคือความใจกว้าง บัดนี้ข้าคือเพื่อนร่วมเรียนของท่านแล้ว" "ด้วยวัยเช่นเจ้า เหตุใดตอนนี้จึงเพิ่งมาเป็นเพื่อนร่วมเรียนขององค์ชายเก้า" "ข้าแค่รักสนุกไปหน่อย ตอนที่เหล่าองค์ชายท่านอื่นเลือกเพื่อนร่วมเรียน ข้าไม่ได้ถูกเลือก ข้าจึงแวะเวียนมาเรียนที่นี่เป็นครั้งคราว"