บทที่ 156

บทที่ 156

ยามที่เฮ่อเหลียนสวนก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษร พริบตาเดียวก็มองเห็นฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์เหนือผู้คน เสด็จพ่อของเขา เขากุกเข่าลงโขกคำนับด้วยท่าทางหวาดกลัว รอจนกระทั่งเสด็จพ่อของเขารับสั่งให้ลุกขึ้น เขาถึงได้ลุกขึ้นยืน

เพียงแต่หลังจากที่เขาลุกขึ้นมาแล้ว ก็เอาแต่ก้มหน้าตลอดเวลา แสดงออกถึงความหวาดกลัวสุดขีด แท้จริงแล้วเป็นเพราะกังวลว่าความเคียดแค้นในแววตาจะถูกคนที่อยู่เบื้องสูงผู้นั้นสังเกตเห็นต่างหาก ทว่าในสายตาของผู้อื่นแล้ว เขากลับเป็นเช่นนี้เพราะความหวาดกลัว จนกระทั่งศีรษะก็ยังไม่กล้าเงยขึ้นมามองด้วยซ้ำ

เฮ่อเหลียนคงหรือก็คือฮ่องเต้ ทอดพระเนตรมองบุตรชายที่อยู่เบื้องล่าง บุตรชายผู้ซึ่งเมื่อห้าปีก่อนถูกพระองค์เนรเทศไปยังชายแดนด้วยความกริ้ว พระองค์ไม่คาดคิดเลยว่าเวลาเพียงห้าปีผ่านไป บุตรชายผู้เคยเย่อหยิ่งจองหองในคราวนั้นจะเลือนหายไปแล้ว และกลายสภาพเป็นคนขลาดเขลาเช่นในยามนี้