บทที่ 154

บทที่ 154

ยามที่เฮ่อเหลียนสวนกลับมาถึงลานบ้าน ก็เห็นเย่เสี่ยวเสี่ยวและเซวียอันต่างนั่งอยู่บนชิงช้าคนละตัว ด้านข้างยังมีของกินและเครื่องดื่มวางอยู่ ทั้งสองคนยังคงกินไปคุยกันไป

เฮ่อเหลียนสวนไม่ได้เดินตรงเข้าไปทันที แต่กลับยืนเหม่อลอยอยู่ที่หน้าประตูด้วยความงุนงง แท้จริงแล้วเขายังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง เวลาผ่านไปถึงห้าปีแล้ว ตัวเขาก็มีความเปลี่ยนแปลงไม่น้อย หากจะกล่าวว่าเป็นเพราะเขายังเด็ก การเปลี่ยนแปลงจึงค่อนข้างมากกระมัง ทว่าผู้คนที่อยู่รอบตัวเขา กลับมีร่องรอยความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าไม่มากก็น้อย

ทว่าเย่เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่น ๆ เหล่านี้ ผ่านไปตั้งห้าปีแล้ว บนใบหน้ากลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ราวกับภาพลักษณ์เมื่อแรกพบไม่มีผิดเพี้ยน เขายืนเหม่ออยู่ที่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง เย่เสี่ยวเสี่ยวและเซวียอันก็รับรู้ได้ถึงลมปราณของเขา