บทที่ 152

บทที่ 152

เซวียอันเอ่ยกับเฮ่อเหลียนสวนว่า "สวนสวนน้อย วันนี้หากเจ้าไม่มาอีก พวกเราคงจะแสดงต่อไม่ไหวแล้ว ร้องไห้ไปตั้งนาน ทำเอาข้าขาดน้ำอย่างรุนแรงเลย" "พวกเจ้าไปกันตั้งแต่เช้าเลยงั้นหรือ" "ก็ไม่ได้เช้าขนาดนั้น เพียงแต่ร้องไห้จนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ก็เลยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเป็นพิเศษ"

เย่เสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น "สมน้ำหน้า ใครใช้ให้เจ้าร้องไห้กันเล่า" "ก็ร้องแบบนั้นมันดูสมจริงมากกว่านี่นา" "ข้าไม่ได้ร้องสักหน่อย ทำไมพวกคนพวกนั้นถึงยังเชื่อได้ล่ะ" "เจ้าคิดว่าข้าเหมือนเจ้าหรือไง แม่นางเอกนักแสดง" "ข้าเป็นนักแสดง แล้วเจ้าล่ะ" "ก็ได้ ข้าก็ด้วย"