บทที่ 150

บทที่ 150

เหล่าผู้คนจากสำนักอู๋ซ่างแกะรอยตามสัญลักษณ์ที่สองคนที่ติดตามมาตลอดทิ้งไว้จนตามทันได้อย่างรวดเร็ว เวลานี้ท้องฟ้ามืดลงแล้ว พวกเขาไม่ได้พักแรมในเมือง แต่ตั้งค่ายอยู่บริเวณรกร้างนอกเมือง

เมื่อพวกเขาไปถึงก็เห็นคนอื่นกำลังง่วนกับการตั้งค่ายหรือเตรียมเสบียง มีเพียงเด็กน้อยคนนั้นที่นั่งกอดเข่าขดตัวอยู่มุมกรงขัง สายตานิ่งเฉียบมองดูคนพวกนั้นเดินไปเดินมาตรงหน้า

เย่เสี่ยวเสี่ยวและหลินอี้เปลี่ยนเป็นชุดทะลวงราตรีเสร็จตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว พอท้องฟ้ามืดสนิท คนกลุ่มหนึ่งแยกย้ายไปนอนหลับ มีเพียงคนจำนวนน้อยที่อยู่ยาม ส่วนเด็กน้อยคนนั้นยังคงมองพวกเขาด้วยแววตานิ่งสงบราวกับชาชินไปแล้ว