บทที่ 147

บทที่ 147

เจ้ายอดเขาหมื่นกระบี่มีสีหน้ามืดครึ้มมาตลอดทาง ทั้งยังมักจะใช้สายตาที่มองอย่างไรก็ไม่ได้ดั่งใจมองไปยังเหล่าศิษย์ยอดเขาหมื่นกระบี่ ส่วนศิษย์ยอดเขาหมื่นกระบี่เมื่อถูกเขามองเช่นนั้นต่างก็พากันหลบไปยืนอยู่ตรงจุดที่ไกลจากเขาที่สุด

เย่เสี่ยวเสี่ยวเห็นแล้วก็รู้สึกว่าน่าสนใจไม่น้อย นางไม่พูดคุยหยอกล้อกับเซวียอัน ก็คอยมองดูปฏิกิริยาระหว่างพวกเขา ส่วนศิษย์คนอื่นๆ ยามว่างก็นั่งมองความเคลื่อนไหวของยอดเขาหมื่นกระบี่บ้าง หรือไม่ก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนบำเพ็ญเพียรกันไป

เมื่อเหล่าคนจากสำนักอู๋ซ่างเดินทางมาถึงจุดส่งตัว คนจากสำนักอื่นๆ ก็มากันครบหมดแล้ว เหลือเพียงสำนักหมอเทวดายังมาไม่ถึง รออยู่ครู่หนึ่งคนจากสำนักหมอเทวดาถึงได้ค่อยๆ เดินทางมาถึง