บทที่ 137

บทที่ 137

หลังจากเย่เสี่ยวเสี่ยวลงมาชั้นล่าง นางไม่ได้สนใจสายตาที่จ้องมองมาที่นางเลยแม้แต่น้อย เดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะที่เซวียอันและคนอื่นๆ นั่งอยู่ จากนั้นก็กวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์เข้ามาแล้วสั่งอาหารเต็มโต๊ะชุดใหญ่

พออาหารยกมาเสิร์ฟจนครบ นางก็ลงมือจัดการทันที ท่าทางต่อเนื่องไม่มีสะดุดของเย่เสี่ยวเสี่ยวทำเอาคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งค้างตาค้าง มีเพียงเซวียอันเท่านั้นที่มีสีหน้าคุ้นชินเป็นปกติ

ตั้งแต่เย่เสี่ยวเสี่ยวลงมาชั้นล่าง หลินอี้ก็ยังคงรักษาใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงเอาไว้ตลอด จนกระทั่งเย่เสี่ยวเสี่ยวเริ่มกินข้าวเขาก็ยังตั้งสติไม่ได้ ชัดเจนเลยว่าเย่เสี่ยวเสี่ยวได้ทำลายความรับรู้เดิมของเขาไปเสียราบคาบ

จากท่าทางตอนลงมาจากชั้นล่างของเย่เสี่ยวเสี่ยวทำให้รู้ว่าเซวียอันพูดไม่ผิดจริงๆ เย่เสี่ยวเสี่ยวอยู่ในห้องเพื่อพักผ่อนนอนหลับจริงๆ ไม่ได้ฝึกตนเลยแม้แต่น้อย เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะมีผู้บำเพ็ญคนไหนที่ไม่ยอมฝึกตนแต่กลับเลือกที่จะไปนอนหลับแทน