บทที่ 127

บทที่ 127

หลังจากที่พวกเขากล่าวลาแยกย้ายกันเดิน เย่เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่น ๆ ก็พากันเดินสำรวจอยู่รอบนอกของป่าช้าไร้ญาติ โดยไม่ได้ก้าวล้ำเข้าไปข้างในป่าช้าไร้ญาติแต่อย่างใด ฝ่ายม่อซางกับพวกเองก็เช่นกันเพื่อความปลอดภัย จึงไม่ได้เข้าไปด้านในเช่นเดียวกัน

รอจนกระทั่งเย่เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่น ๆ เดินอ้อมมาได้ครึ่งทาง ก็บังเอิญพบเข้ากับกลุ่มของม่อซางพอดี เซียวจิ่งอี้เดินเข้าไปเบื้องหน้าม่อซางแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เรียนเซียนจวิน พวกเราไม่พบร่องรอยผิดปกติใด ๆ เลยขอรับ" "อืม เช่นนั้นก็แยกย้ายกันค้นหาบริเวณนี้ดูก่อน หากไม่มีจริง ๆ ก็คงต้องเข้าไปด้านในแล้ว"

"รับทราบขอรับ เซียนจวิน" จากนั้นเขาก็ให้ทุกคนแยกย้ายกันออกค้นหา ณ สถานที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง มีผู้คนผู้หนึ่งซึ่งทั่วทั้งร่างถูกความมืดปกคลุมเอาไว้ทั้งหมด เขามองกระจกวารีที่อยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม