บทที่ 109

บทที่ 109

ในสำนักอู๋ซ่าง ตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นเวลาห้าปีเศษแล้วที่ไร้ซึ่งข่าวคราวของเย่เสี่ยวเสี่ยว หลี่ชี่และหวางหานกำลังนั่งอยู่ภายในตำหนักหลักของยอดเขาหลอมอาวุธ

เมื่อมองดูเซวียอันที่เติบโตขึ้นแล้ว หลี่ชี่ก็ทอดถอดใจออกมา "หากเสี่ยวเสี่ยวยังอยู่ที่นี่ นางก็คงจะตัวโตเท่ากับอันอันแล้วกระมัง"

"เจ้าเนี่ยนะ เอาแต่เป็นห่วงศิษย์ตัวน้อยคนนั้นอยู่ได้ ด้วยนิสัยของนางแล้ว ออกไปข้างนอกไม่เสียเปรียบใครหรอก มีแต่จะสร้างความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้เจ้าเสียมากกว่า อีกอย่าง เด็กนี่ก็ยังติดมื้อใหญ่ข้าอยู่อีกหนึ่งมื้อนะ"

"เจ้ารู้จักแต่เรื่องกิน คนที่ไม่ได้กลับมาไม่ใช่ศิษย์ของเจ้า เจ้าก็เลยไม่เดือดร้อนน่ะสิ หากนางต้องไปได้รับความอัดอั้นตันใจข้างนอก กินไม่ได้นอนไม่หลับแล้วพวกเราก็ไม่ได้อยู่ข้างนาง แถมไม่มีใครคอยช่วยเหลือ แค่คิดขึ้นมาทีไรข้าก็ปวดใจทุกที"