บทที่ 91

บทที่ 91

งานเลี้ยงในครานี้เจ้าภาพและแขกต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า แน่นอนว่านี่คือสิ่งที่ฮ่องเต้แคว้นสวินทรงมองเห็น ทว่าทันทีที่งานเลี้ยงสิ้นสุดลง หลีเฉินและเย่เสี่ยวเสี่ยวก็ปลีกตัวจากไปทันที

อันที่จริงเย่เสี่ยวเสี่ยวอยากจะอยู่ต่ออีกสักหน่อย ทว่าพอถึงเวลาที่งานเลี้ยงเลิกรา หลีเฉินกลับกุมมือเย่เสี่ยวเสี่ยวแล้วพาเดินออกมาทันที

เดิมทีเย่เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสงสัยอยู่บ้างว่าเหตุใดหลีเฉินจึงรีบร้อนนัก ทว่าเมื่อครู่ตอนที่นางกวาดสายตาไปเห็นสายตาของบรรดาสตรีในงานเลี้ยงที่มองมายังหลีเฉิน นางก็เข้าใจได้ทันที

แท้จริงแล้วก่อนที่งานเลี้ยงจะเลิกรา มีสตรีจำนวนไม่น้อยหาข้ออ้างต่างๆ นานาเข้ามาพูดคุยกับหลีเฉิน หรือไม่ก็ส่งสายตายั่วยวนเขาทางตรงและทางอ้อม

เรื่องนี้ส่งผลกระทบไม่น้อยต่อหลีเฉินผู้สูญเสียความทรงจำและไร้เดียงสาในเรื่องทำนองนี้ เย่เสี่ยวเสี่ยวถึงกับคิดว่านางควรหาทางให้หลีเฉินได้เรียนรู้เรื่องเหล่านี้เสียบ้างแล้ว